NA NOITE DE SAMAÍN
Na noite de Samaín, o colexio de Franciscanas quedou sen luz durante a festa. Risos, berros… ata que se escoitou un golpe seco no teito. Todo calou.
-Seguro que é parte do túnel do terror- dixo Roi, tentando rir. Pero entón chegou unha mensaxe a todos os móbiles ao mesmo tempo. Sen conexión, sen cobertura:
«Unha noite. Un pecado. Unha alma».
Ninguén lle deu importancia…ata que Andrea desapareceu no baño, deixando só o espello rachado e unha palabra escrita con sangue: «Mentireira».
Despois foi Hugo, atopado co móbil na man, ollos en branco, e unha chamada perdida dun teléfono inexistente: 000-000-000.
O colexio enteiro quedou mergullado nun silencio pesado. Nas ventás víanse sombras que non pertencían a ninguén. Algo viña dende os corredores, arrastrándose. Respirando. Famento.
Laura correu, agachouse na aula de tecnoloxía. Choraba. O seu móbil vibraba sen parar. Abriuno.
«Ti es a última, non mires atrás».
Non o fixo, pero sentiu un alento no pescozo.
A historia remata aquí, ou comeza contigo.
Porque esta mensaxe, agora, chegouche a ti.
